– Een boeiend boek voor eenzaten – Hotel du Lac was al in 1984 een vergane glorie, een schuilplaats voor enkelingen die in een snel veranderende wereld aan een decor uit eerdere decennia vasthielden. Nu er alweer ruim veertig jaren overheen gingen sinds het boek werd gepubliceerd en de Booker Prize won, heeft nostalgie helemaal… Lees meer »
In een mensenleven kun je drie keer ‘Anna Karenina’ van Tolstoj lezen en misschien meer. In deze schitterende 19de eeuwse roman opent de Russische schrijver de menselijke ziel als geen ander. ‘Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.’ Zo opent het boek waaraan Tolstoj van 1875 tot… Lees meer »
‘Het Italiaanse meisje’ van Iris Murdoch (1919-1999) is een hoogst onprettig boek. Nu het opnieuw werd uitgegeven greep ik op mijn boekenplank naar de vergeelde vijfde druk uit 1972. Na een avondje lezen zat ik verstrikt in een kluwen van onverkwikkelijke menselijke relaties. Met de verteller van het verhaal, kunstenaar en graveur Edmund, deelde ik… Lees meer »
Een kind verliezen maakt dat je iedere dag opnieuw de Sisyphus steen van gemis en wanhoop naar de top van de berg moet rollen. Het boek ‘Faith, hope and carnage’ legt uit hoe dat werkt. Heel authentiek vertelt Nick Cave over de dood van zijn zoon Arthur. Natuurlijk gaat het boek niet enkel daarover. Wel… Lees meer »
AnneTyler werkt met de stofjes en patroontjes waaruit het leven zelf gemaakt is. Zo schrijft ze boek na boek. Het levert geen haute couture van de literatuur op. Maar met comfort reading is niets mis deze dagen. De Amerikaanse schrijfster Anne Tyler verzint levenslijnen en plots aan de lopende band, steeds weer verzeilt een of… Lees meer »
‘De koloniale tentoonstelling’ is in feite een expositie van een mensenleven. Gabriël Orsenna vertelt zijn leven aan zichzelf en aan de zoon die hij nooit had. Een leven met uitgestalde filosofische, erotische, politieke en historische curiosa, waarbij je als lezer geboeid de zalen en de vitrinekasten afgaat. Aan het einde moet je vaststellen, het is… Lees meer »
Ieder van ons kent deze ervaring, van het ene ogenblik op het andere shift het leven. Niets is meer wat het leek en de grond onder je voeten wordt drijfzand. Katherine Mansfield beschrijft dat verschijnsel in haar korte verhalen.
Als het niet zoveel overlast voor de bergen zou betekenen, zouden meer mensen het kunnen doen. Tussen aarde en hemel verblijven, niet zo heel ver af van de boomgrens, en gewoon zien wat er met een mens gebeurt. Wie het plan niet tot uitvoering brengt, kan nog altijd ‘De buitenjongen’ van Paolo Cognetti lezen.
Zenboeddhisten weten dat onze gedachten geen feiten zijn maar onrustige golven waar we ons beter niet helemaal door laten overspoelen. Toch laat het hoofdpersonage van ‘De pijnboomeilanden’ van Marion Poschmann uitgerekend dat gebeuren. Gilbert droomt dat zijn vrouw hem ontrouw is en kan vanaf dat moment de gedachte van bedrog niet meer van zich afzetten.
Lamentatie over bedrog in de vriendschap ‘How angry am I? You don’t want to know. Nobody wants to know about that.’ De openingszin van ‘The woman upstairs’ van Claire Messud onthult helemaal waarover het boek gaat, van de eerste bladzijde tot de climax klinken boosheid en frustratie als basso continuo of overdonderende paukenslag. Mijn probleem… Lees meer »
Mensen trekken de bergen in, laten er hun sporen achter, proberen ze te beheersen of er zich zelfs thuis te voelen. En toch is de hoofdrol in het boek weggelegd voor de bergen. Zij bepalen of het lukt en beslissen uiteindelijk over het lot van hun bezoekers. Cognetti schreef geen autobiografische roman, wel een soort… Lees meer »
Niets blijft wat het is. Soms vormen extreme omstandigheden de katalysator van een proces van verval. ‘De Wertheims’ is slechts een van de vele verhalen over de teloorgang van een vooraanstaande Joodse familie tijdens het naziregime. Historische ontwikkelingen verstrengelen zich met een persoonlijke geschiedenis. Precies die verknoping weet Tennenbaum nauwgezet te schetsen.